Jak zwektoryzować zeskanowany rysunek i nie zgubić kreski

Tu rozstrzyga się większość jakości, a nic to nie kosztuje.

Użyj skanera, a nie telefonu, jeśli możesz. Zdjęcie z telefonu wprowadza zniekształcenie perspektywy i nierówne oświetlenie strony. Skaner płaski daje równe światło i płaską powierzchnię.

Skanuj w 600 DPI albo więcej. Wyższa rozdzielczość daje algorytmowi więcej informacji o tym, gdzie naprawdę przebiega linia. Przy rysunkach liniowych ma to większe znaczenie niż przy zdjęciach.

Skanuj w skali szarości, nie w kolorze. Kolorowy skan rysunku ołówkiem łapie odcień papieru i wprowadza zróżnicowanie, które nie ma nic wspólnego z twoim rysunkiem.

Jeśli musisz użyć telefonu: rób zdjęcie w jasnym, równym świetle, bez cienia na kartce, trzymaj aparat równolegle do papieru, a potem ciasno przytnij.

Trzy korekty, w tej kolejności, a każda zrobi dla wyniku więcej niż jakiekolwiek ustawienie wektoryzacji.

Poziomy. To najważniejsza korekta. Przesuwaj punkt bieli w dół, aż papier stanie się czysto biały, a faktura zniknie. Przesuwaj punkt czerni w górę, aż linie staną się jednolite. Celem jest rysunek na naprawdę białym papierze, a nie szarość na kremowym tle.

Uważaj: jeśli przesuniesz punkt bieli za daleko, jasne kreski ołówka znikną całkowicie.

Kontrast. Po poziomach dodaj kontrastu, żeby wzmocnić krawędzie każdej kreski.

Usuwanie drobinek. Skany ołówka łapią pojedyncze ciemne piksele z ziarna papieru i kurzu. Po wektoryzacji to setki maleńkich plamek. Większość edytorów ma filtr usuwania szumu albo kurzu i rys; delikatne przejście usuwa je, nie zjadając linii.

Tusz jest najłatwiejszy. Jednolity, równy, o wysokim kontraście. Wyczyść skan i wektoryzuj.

Marker jest prawie równie dobry, choć szerokie markery potrafią kryć nierówno, a to wektoryzuje się jako pusty kontur zamiast wypełnionej kreski. Podnoś poziomy, aż kreska będzie jednolita.

Ołówek to trudny przypadek. Grafit jest szary, a nie czarny, a nacisk zmienia się wzdłuż każdej kreski, więc jedna linia może być ciemna na początku i prawie niewidoczna na końcu. Licz się z tym, że większość czasu spędzisz przy poziomach i że część kresek trzeba będzie narysować od nowa.

Kredka łączy oba problemy: niski kontrast i zróżnicowanie kolorów. Rozważ najpierw zamianę na skalę szarości i potraktuj to jak rysunek ołówkiem.

Do rysunków liniowych używaj presetu jednokolorowego – Logo / Line art albo Sketch – a nie wektoryzacji w kolorze. Rysunek ołówkiem ma jeden kolor, a proszenie algorytmu o znalezienie kilku daje artefakty.

W wyniku sprawdź trzy rzeczy:

Przerwane kreski. Tam, gdzie ołówek się oderwał, oderwie się też wektoryzacja. Albo wróć i wzmocnij to miejsce w rastrze, albo połącz ścieżki później.

Zdublowane kontury. Wektoryzacja grubej kreski może dać dwie ścieżki – zewnętrzną i wewnętrzną krawędź kreski – zamiast jednej linii. To, czy tego chcesz, zależy od tego, co robisz z plikiem.

Drobinki w tle. Jeśli pominięto usuwanie drobinek, zobaczysz je teraz jako setki maleńkich ścieżek. Szybciej wrócić i je usunąć w rastrze, niż kasować każdą z osobna.

Wektoryzacja skanu sprawdza się przy rysunkach liniowych, szkicach logo, liternictwie, podpisach i prostych ilustracjach. Wynik wiernie oddaje kreskę i zachowuje charakter rysunku odręcznego.

Słabo sprawdza się przy rysunkach cieniowanych, kreskowaniu krzyżowym i wszystkim, w czym liczą się tony. Tu lepiej świadomie zastosować posteryzację albo użyć skanu jako podkładu i narysować grafikę od nowa.

Jeśli celem jest laser albo ploter tnący, zanim plik trafi na maszynę, czeka go osobny zestaw kontroli.

Tracer daje SVG za darmo, a to wystarczy, żeby sprawdzić, czy skan dobrze się oczyścił, zanim pójdziesz dalej.