PNG na DXF do cięcia laserowego: cały proces

Zanim otworzysz jakikolwiek program, przyjrzyj się obrazowi i podziel go na dwie rzeczy:

Ścieżki cięcia. Zewnętrzne sylwetki i wewnętrzne wycięcia to zwykle zamknięte ścieżki. Otwarte ścieżki też są w porządku – do linii bigowania, szczelin i detali z pojedynczej linii. Ważne, żeby było jasne, która jest która. To twoje oprogramowanie CAM decyduje, jak przetworzyć każdą ścieżkę, łącznie z mocą, prędkością i liczbą przejść.

Obszary do grawerowania. Wypełnione powierzchnie, tekstury, cieniowanie. W większości programów do laserów to operacje rastrowe albo wypełnienia i często w ogóle nie powinny trafić do DXF.

Ludzie pomijają ten krok, a potem się dziwią, dlaczego ich zwektoryzowane logo dało 200 nachodzących na siebie kształtów. Zwektoryzowali wypełniony projekt i spodziewali się linii cięcia.

Jeśli twoja grafika to jednolita czarna sylwetka na białym tle, jesteś w dobrej sytuacji. Jeśli to zdjęcie albo cieniowana ilustracja, uczciwa odpowiedź brzmi: najpierw musisz ją uprościć – ręcznie albo sprowadzając ją do czystego, dwutonowego obrazu.

Jakość wektoryzacji ustala się tutaj, a nie w ustawieniach programu.

Zdobądź jak najwyższą rozdzielczość. Logo o szerokości 200 px powiększone do rozmiaru cięcia daje poszarpane, schodkowe krawędzie, które przetrwają w wektorze.

Zrób z niego naprawdę czarno-biały obraz. Nie ciemnoszary na złamanej bieli. Podkręć poziomy tak, żeby kształt był jednolity, a tło czyste. Każdy pośredni szary piksel to krawędź, którą algorytm musi zgadywać.

Ogranicz wygładzanie krawędzi, gdzie się da. Miękkie krawędzie to częsta przyczyna zdublowanych konturów w wyniku.

Przytnij ciasno i usuń szum. Zabłąkane piksele, artefakty JPEG, znaki wodne, kurz ze skanera. Wszystko to się zwektoryzuje.

Przepuść obraz przez Tracer i wyeksportuj DXF albo najpierw zwektoryzuj do SVG, jeśli przed konwersją chcesz go edytować w Illustratorze lub Inkscapie.

Tak czy inaczej, właśnie tu liczy się różnica między wektoryzacją konturu a wektoryzacją wypełnienia. Wektoryzacja wypełnionego czarnego kształtu daje ci obszar; wektoryzacja jego granicy daje ścieżkę cięcia. Do lasera zwykle potrzebujesz granicy.

W tym miejscu kończy się większość poradników i zaczyna większość problemów.

Szukaj zdublowanych konturów. W zależności od metody wektoryzacji wypełniony czarny kształt może wrócić jako dwie ścieżki, które wyglądają jak jedna: zewnętrzna krawędź i druga krawędź ułamek milimetra w głąb. Na ekranie są nie do odróżnienia. Na maszynie laser tnie obie i dostajesz cienki jak włos przypalony pierścień albo element, który się rozpada.

Nie dzieje się tak zawsze, więc sprawdzaj, zamiast zakładać. Zaznacz kontur i odsuń go na bok; jeśli zostanie pod nim druga ścieżka, masz duplikaty. Potem obejrzyj podgląd ścieżki narzędzia w oprogramowaniu CAM – pokazuje, co maszyna naprawdę zrobi, a nie to, jak wygląda rysunek.

Sprawdź przeciwświatła. To otwory w literach takich jak A, O, R i wszystkie zamknięte obszary w symbolu. Tu mogą pójść źle dwie różne rzeczy.

Jeśli wektoryzacja wypełniła przeciwświatło białym kształtem, zamiast zostawić otwór, laser widzi dwie zamknięte ścieżki i tnie obie, a wewnętrzny kawałek odpada jako odpad. Czasem właśnie o to chodzi. Problem zaczyna się wtedy, gdy nie – a dowiadujesz się o tym dopiero po cięciu. Ten artykuł pokazuje, jak to wychwycić i naprawić w pliku.

Osobna sprawa: jeśli wycinasz litery jako jeden element, prawdziwe przeciwświatło zostawia środek bez podparcia. Po wycięciu otworu nic nie trzyma środka litery O na miejscu. To fizyka, a nie błąd pliku: dodaj mostki przed cięciem albo zaplanuj, że wyjdą dwa elementy.

Sprawdź skalę. To psuje więcej zleceń niż wszystko inne razem wzięte. Obraz rastrowy ma wymiary w pikselach i być może znacznik DPI, a żadne z nich nie mówi twojej maszynie wiarygodnie, jak duży ma być obiekt. DXF może zawierać informację o jednostkach, ale nie zakładaj, że jest ustawiona poprawnie ani że w ogóle jest ustawiona. Wartość INSUNITS w programie AutoCAD może wynosić zero, czyli brak jednostek, i mnóstwo krążących plików właśnie tak ma.

Przed eksportem ustaw znany wymiar. Wybierz miarę, którą możesz sprawdzić, na przykład całkowitą szerokość, i nadaj jej dokładną wartość. Potem potwierdź ją w oprogramowaniu CAM, zanim wciśniesz start.

Tracer eksportuje DXF w milimetrach, z dłuższym bokiem ustawionym na 100 mm. To znany punkt wyjścia, a nie ostateczny rozmiar, więc przed cięciem przeskaluj plik w oprogramowaniu CAM do wymiaru, którego potrzebujesz.

Otwórz DXF w programie, który będzie sterował maszyną, a nie tylko w przeglądarce plików. Lightburn, Fusion 360, cokolwiek używasz. Przeglądarki wyświetlają DXF wyrozumiale; oprogramowanie CAM jest bardziej wybredne, jeśli chodzi o otwarte ścieżki, zdublowane obiekty i nieobsługiwane typy obiektów.

Sprawdź trzy rzeczy: czy jednostki przeszły zgodnie z zamierzeniem, czy każda ścieżka, która miała być zamkniętym cięciem, jest naprawdę zamknięta, i czy nic nie wystaje poza stół.

Potem zrób test na odpadzie. Czysty DXF to nie to samo co poprawne zlecenie: moc, prędkość, ogniskowanie i materiał stoją między plikiem a wynikiem, a w tych sprawach decyduje dokumentacja twojej maszyny, a nie artykuł. Dwuminutowy test na skrawku materiału wyłapie to, czego ekran ci nie pokaże.

Wektoryzacja obrazu daje plik do cięcia w kilka minut, zamiast godziny ręcznego obrysowywania w CAD. Przy logo, sylwetkach, rysunkach liniowych, szablonach, szyldach i większości tego, co mała pracownia tnie na co dzień, to cała robota.

Przestaje się opłacać przy precyzyjnych częściach mechanicznych. Jeśli element ma do czegoś pasować, narysuj go w CAD z prawdziwymi wymiarami. Zwektoryzowany kontur jest dokładny co do pikseli, z których powstał, a piksele to nie przyrząd pomiarowy.

Tracer eksportuje DXF w planie Pro. Eksport SVG jest darmowy, więc zanim zdecydujesz, możesz sprawdzić jakość wektoryzacji.