Jak przygotować grafikę wektorową do druku DTF i sitodruku

Plik rastrowy ma stałą rozdzielczość. Wydrukowany w rozmiarze wizytówki wygląda ostro; wydrukowany na całą klatkę piersiową wygląda jak zdjęcie logo. Wektor nie ma rozdzielczości, więc drukuje się czysto w każdym rozmiarze.

Akurat przy DTF plik i tak jest rasteryzowany w rozdzielczości druku, ale jeśli zaczynasz od wektora, rasteryzacja odbywa się we właściwym rozmiarze i z ostrymi krawędziami, zamiast powiększać coś, co już było rozmyte.

Przepuść obraz przez program do wektoryzacji i obejrzyj, co dostajesz. Potem zdecyduj, z którym z tych przypadków masz do czynienia:

Czysty wynik. Płaskie kolory, twarde krawędzie, kształty odpowiadające częściom projektu. Dobrze, idziesz dalej.

Użyteczna baza. Mniej więcej w porządku, ale z artefaktami, zdublowanymi krawędziami albo za dużą liczbą kolorów. Do naprawienia w dwadzieścia minut sprzątania.

Bałagan. Setki ścieżek, gradienty w pasy, rozmyte kontury. Źródło miało za niską rozdzielczość albo było zbyt fotograficzne. Narysuj grafikę od nowa albo poproś klienta o lepsze pliki źródłowe.

Trzeci przypadek zdarza się często przy zrzutach ekranu z telefonu i grafikach pobranych z mediów społecznościowych, a rozpoznanie go wcześnie oszczędza więcej czasu niż jakakolwiek technika sprzątania.

Sitodruk liczy się za kolor, bo każdy kolor to osobne sito. Projekt, który po wektoryzacji ma dwanaście kolorów, a wygląda na cztery, trzeba zredukować – i ze względu na koszt, i dlatego, że nikt nie chce pasować dwunastu sit na koszulce.

DTF drukuje w pełnym kolorze, więc liczba kolorów nie wpływa na koszt. Wpływa za to na czystość pliku, a projekt z czterdziestoma niemal identycznymi zieleniami trudniej edytować, kiedy klient poprosi o zmianę.

Folia termotransferowa jest cięta, a nie drukowana, więc każdy kolor to osobny kawałek materiału do wybrania i nałożenia. Ogranicz się do dwóch albo trzech.

Prawdziwe otwory, a nie białe kształty. Na białej koszulce nikt tego nie zauważy. Na czarnej każde przeciwświatło w każdej literze wyjdzie jako biała plama. Połóż grafikę na ciemnym tle i popatrz.

Drobne detale w rozmiarze druku. Linie cieńsze niż mniej więcej pół milimetra w DTF zwykle znikają albo się rwą, a w sitodruku jest jeszcze gorzej. Przeskaluj grafikę do rzeczywistego rozmiaru druku i przyjrzyj się jej.

Zabłąkane artefakty. Wektoryzacja wyłapuje szum JPEG, artefakty kompresji, znaki wodne i kurz ze skanów. Wychodzą jako maleńkie drobinki, niewidoczne na ekranie przy 100% i bardzo widoczne na koszulce.

Tekst zamieniony na krzywe. Jeśli projekt ma żywy tekst i tak go wyślesz, drukarnia będzie potrzebować twoich fontów. Przed wysłaniem zamień tekst na krzywe. Zwektoryzowany plik ma to za darmo, bo wektoryzacja tworzy kształty, a nie tekst.

Najpierw zapytaj. Jeśli nie określą:

• —PDF to najbezpieczniejsza ogólna odpowiedź i poprawnie obsługuje kolor
• —EPS, jeśli drukarnia działa po staremu albo wprost o niego prosi
• —SVG rzadko, głównie dla drukarni z nowoczesnym, cyfrowym procesem pracy

Niezależnie od tego, co wysyłasz, trzymaj edytowalny plik główny. Różnice opisuje przewodnik po formatach.

Warto ustalić oczekiwania z klientem: wektor zawiera wartości kolorów, ale to, co zejdzie z maszyny, zależy od materiału, techniki i kalibracji w drukarni. Wektoryzacja zrzutu ekranu dziedziczy kolory, które miał zrzut, a te mogą w ogóle nie być kolorami marki.

Jeśli klient ma kody kolorów marki, zastąp zwektoryzowane kolory prawdziwymi wartościami, zamiast ufać temu, co wyszło z wektoryzacji.

Tracer eksportuje PDF i EPS w planie Pro, a SVG za darmo, więc najpierw możesz sprawdzić jakość wektoryzacji.