SVG, DXF, EPS czy PDF: jakiego pliku chce twoja maszyna?

Do czego: internet, Figma, Inkscape, Cricut, Silhouette – wszystko, co żyje na ekranie albo na ploterze tnącym do rękodzieła.

SVG to otwarty standard sieciowy i to jego wielka zaleta. To XML, więc da się go czytać w edytorze tekstu, obsługiwać skryptami, stylować przez CSS i animować. Każda przeglądarka wyświetla go natywnie. Każde nowoczesne narzędzie projektowe go otwiera.

W cięciu do rękodzieła SVG to standardowy format importu. Przyjmują go zarówno Cricut Design Space, jak i Silhouette Studio.

Gdzie zawodzi: większość programów CAD i CAM go nie przyjmie, a wiele drukarni go nie zaakceptuje. SVG obsługuje prawdziwe jednostki, w tym milimetry i centymetry, przez width, height i viewBox. Problem praktyczny polega na tym, że programy importujące różnie je interpretują, więc zamierzony rozmiar i rozmiar, który dostajesz, nie zawsze są takie same. Sprawdzaj po imporcie, zamiast zakładać.

Do czego: lasery, frezarki CNC, przecinarki plazmowe, wycinarki wodne i praca w CAD.

DXF to format wymiany danych programu AutoCAD i od dziesięcioleci wspólny język pracy z maszynami. Czytają go Lightburn, Fusion 360, LibreCAD i w zasadzie każdy pakiet CAM.

Gdzie zawodzi: żadnych wypełnień kolorem w jakimkolwiek użytecznym sensie, żadnych gradientów, żadnej przezroczystości. DXF opisuje geometrię, a nie wygląd. Jeśli wysyłasz DXF i liczysz, że kolory twojego logo przetrwają, nie przetrwają. Format po prostu robi swoje.

Na co uważać: jednostki. DXF może zawierać ustawienie jednostek, ale nie ma gwarancji, że będzie poprawne ani że w ogóle będzie. Wartość INSUNITS w programie AutoCAD może wynosić zero, czyli brak jednostek, i takie pliki są powszechne. Nigdy nie zakładaj, że fizyczny rozmiar pojechał razem z plikiem. Przed cięciem sprawdź całkowite wymiary w programie, który będzie go otwierał albo ciął.

Do czego: druk, starsze procesy pracy w Illustratorze, część firm reklamowych, część osób digitalizujących hafty.

EPS to PostScript w opakowaniu i jest stary. Wciąż istnieje głównie ze względu na zgodność: mnóstwo drukarni prosi o EPS od dwudziestu lat i nie widzi powodu, żeby przestać.

Jeśli drukarnia prosi o EPS, wyślij EPS. Przekonywanie, że PDF jest technicznie nowocześniejszy, nic ci nie da.

Gdzie zawodzi: PostScript nie ma natywnego modelu przezroczystości, więc przy eksporcie przezroczystość jest spłaszczana, co może zmienić wygląd nachodzących na siebie elementów. Zarządzanie kolorem też jest bardziej kłopotliwe niż w PDF.

Do czego: druk, próbne wydruki dla klienta, wszystko, co ma wszędzie wyglądać identycznie i dać się otworzyć każdemu.

PDF to najbezpieczniejszy format do wysłania człowiekowi. Otwiera się na każdym urządzeniu, zachowuje wektory i tekst, poprawnie obsługuje kolor i nikt nie musi niczego instalować. W przeciwieństwie do EPS może zawierać żywą przezroczystość, co jest jednym z powodów, dla których nowoczesne procesy druku go wolą.

To także właściwa odpowiedź, kiedy nie masz pewności, co odbiorca jest w stanie otworzyć.

Gdzie zawodzi: w praktyce to nie jest format do edycji i większość programów CAM go nie przyjmie.

Zapytaj przed eksportem. „W jakim formacie i w jakim rozmiarze?” to jedna wiadomość, która oszczędza wymianę maili. Firmy mają swoje preferencje, a te zwykle wynikają z tego, co ich konkretne oprogramowanie obsługuje bez marudzenia.

Trzymaj edytowalny plik główny. Cokolwiek wysyłasz, zachowaj SVG. Wysłany plik to kopia do konkretnego celu; plik główny to ten, do którego wracasz, kiedy cel się zmienia. Zamiana spłaszczonego EPS z powrotem w coś edytowalnego jest gorsza niż ponowny eksport.

Tracer eksportuje wszystkie cztery formaty z jednego wgrania. SVG jest za darmo na zawsze; DXF, EPS i PDF są w planie Pro. Wypróbuj.